توی سرچ های اینترنیم به حقیقتی پی بردم که ما هم در زمان های

قدیم و در ایران پهناورمون چه مراسم های زیبای داشتیم

اسفندگان(اسپندارمذگان) :               

در ایران باستان، برای ارج نهادن به مقام شامخ زنان، پنجم هر ماه شمسی متعلق به بانوان بوده، که این واقعه در پنجم اسفند ماه نمود بیشتری داشته، زنان در این روز از مردان هدیه میگرفتند و مورد تکریم و احترام قرار میگرفتند و این روز به عنوان روز عشاق از 20 قرن قبل از میلاد رواج داشته ویکی از جشن های سنتی این سرزمین کهن محسوب میشود.لازم به ذکره که چون ماههای شمسی را30 روزه میپنداشتند،  در حال حاضر در تقویم جدید ایرانی این روز برابر 29 بهمن ماه است.

 

تصمیم گرفتم روز  عشاق  را روز ۲۹ بهمن تبریک بگم اگر چه به نظر

من تفاوتی نداره که این رسم زیبا ۲۶ یا ۲۹ بهمن برگزار بشه اما شاید

زنده کردن تاریخ زیبای خودمون یکجورایی بازگشت به خود باشه

 

دگي آرام است، مثل آرامش يك خواب بلند.

زندگي شيرين است، مثل شيريني يك روز قشنگ.

زندگي رويايي است، مثل روياي ِيكي كودك ناز.

زندگي زيبايي است، مثل زيبايي يك غنچه ي باز.

زندگي تك تك اين ساعتهاست، زندگي چرخش اين عقربه هاست،

 زندگي راز دل مادر من. زندگي پينه ي دست پدر است، زندگي مثل زمان در گذر...